Agent morski a ubezpieczenie zagraniczne

Ubezpieczenie zagraniczne! Co należy powiedzieć o agencie morskim?


Statek wodny to dość szerokie oraz nie do końca sprecyzowany termin, a więc zawężające określenie jednostki pływającej do jednostek, które jednak mają prawo poruszania się samodzielnie bądź również w myśl innych definicji są one wykorzystywane ogólnie jako szeroko pojęty środek transportu. Za przykład można podać, że w rozumieniu międzynarodowego prawa drogi morskiej statek to wszelkiego rodzaju urządzenie pływające. Nie ma tu jednak miejsca na wyłączenie urządzeń bezwypornościowych oraz wodnosamolotów, które są używane bądź nadające się do użytku pod względem środka transportu wodnego, jeżeli chodzi o ubezpieczenie zagraniczne https://colonnade.pl/dla-ciebie/ubezpieczenia-turystyczne/wyjazdy-zagraniczne.


Można więc zauważyć, iż definicja statku wodnego jest niezwykle ogólna. Podkreśla się, że spełnia ją dłubanka oraz kajak. Podkreśla się, że przedstawiane określenie obejmuje również wszelkiego rodzaju barki i żurawie pływające oraz inne pływające urządzenia przeładunkowe czy doki pływające, gdy są one holowane bądź gdy poruszają się przy pomocy własnego napędu i pogłębiarki bądź pływające platformy wiertnicze czy inne urządzenia pływające. Jest to również nakierowane na ubezpieczenie zagraniczne. Podstawowy podział wskazuje jednak na statki śródlądowe oraz morskie. Jednak statki wodne dzieli się na statki nawodne, których to siła wyporu wody jest większa od ciężaru całkowitego bądź statki podwodne, które to mogą czasowo zanurzać się pod powierzchnię wody na określoną głębokość przez regulację ciężaru statku przy pomocy napełniania wodą bądź opróżniania zbiorników balastowych. Uzyskanie polskiej przynależności poprzez odpowiedni statek niestanowiący polskiej własności wygląda następująco: jest osobą prawną mającą w Rzeczypospolitej Polskiej siedzibę lub oddział bądź jest osobą fizyczną zamieszkałą w Rzeczypospolitej Polskiej lub mającą w Rzeczypospolitej Polskiej oddział; przedstawia umowę najmu lub dzierżawy statku bądź inną umowę, na podstawie której będzie mógł uprawiać żeglugę statkiem we własnym imieniu; zobowiąże się, że będzie prowadził działalność armatorską w Rzeczypospolitej Polskiej; złoży urzędowo poświadczony odpis lub wyciąg ze stałego rejestru statków, zawierający opis statku, oznaczenie właściciela oraz inne dane z tego rejestru, a w szczególności wpisane prawa zastawu i ograniczenia w rozporządzaniu statkiem; przedstawia pisemną zgodę właściwych organów państwa stałego rejestru statków, właściciela statku i wszystkich wierzycieli hipotecznych na nadanie statkowi polskiej przynależności oraz zapewnienie właściwych organów państwa stałego rejestru statku, że w czasie trwania polskiej przynależności statek nie będzie uprawniony do podnoszenia bandery tego państwa czy wskaże port macierzysty statku w Rzeczypospolitej Polskiej.


Ubezpieczenie zagraniczne ukaże również, że armator prowadzący w naszym kraju działalność za pośrednictwem oddziału podlega w aspekcie spraw związanych z określonym uprawianiem żeglugi statkiem, który to uzyskał czasową polską przynależność, jak i również polskiemu prawu oraz jurysdykcji sądów polskich w określonym zakresie, w jakim to podlega im osoba mająca na terenie kraju siedzibę bądź miejsce zamieszkania. Powszechnie wiadomo, iż określony statek niestanowiący polskiej własności traci otrzymaną czasową polską przynależność, w sytuacji, gdy: przestanie być spełniany którykolwiek z wymogów wymienionych w regulacji uzyskanie polskiej przynależności poprzez statek niestanowiący polskiej własności; upłynie okres, na jaki uzyskał przynależność, i okres ten nie zostanie przedłużony; wniesie o to armator statku; armator statku nie przestrzega przepisów; zostanie wydana decyzja w danym trybie, że decyzja o utracie czasowej polskiej przynależności statku oraz utrata poprzez statek czasowej polskiej przynależności następuje z dniem wykreślenia statku z polskiego rejestru okrętowego, na podstawie postanowienia izby morskiej.


Zaznacza się, że to właśnie minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ma prawo wydania decyzji o utracie czasowej polskiej przynależności statku, jeżeli wymaga tego określony interes państwa, a przede wszystkim interes polskiej gospodarki morskiej. To właśnie z takich samych względów minister właściwy do spraw gospodarki morskiej ma prawo wydania decyzji sprzeciwiającej się uzyskania poprzez statek czasowej polskiej przynależności, jeżeli chodzi o ubezpieczenie zagraniczne.


Agent morski jest uprawniony do podejmowania w imieniu armatora zwykłych czynności związanych z uprawianiem żeglugi. W szczególności agent morski jest uprawniony do działania w imieniu armatora wobec urzędów i podmiotów zarządzających portami morskimi, do załatwiania dla statku wszelkich czynności i przyjmowania oświadczeń związanych z przyjściem, postojem i wyjściem statku, do zawierania w imieniu armatora umów przewozu, umów ubezpieczenia morskiego oraz umów przeładunku i składu, do wystawiania konosamentów, do odbioru i zapłaty wszelkich należności związanych z zawinięciem statku do portu i przewozem ładunku lub pasażerów oraz do dochodzenia w imieniu armatora roszczeń wynikających z umów przewozu i wypadków morskich. Pamiętajmy o tym decydując się na ubezpieczenie zagraniczne.


Przy zawieraniu umowy w imieniu armatora agent może działać również na rzecz drugiej umawiającej się strony, jeżeli armator wyrazi na to zgodę. Zaznacza się, że jeżeli agent dokonując czynności prawnej w imieniu armatora dopuszcza się przekroczenia granic swego umocowania to właśnie taka czynność wiąże pomimo to armatora. Inaczej dzieje się w sytuacji, gdy niezwłocznie po otrzymaniu wiadomości o takim dokonaniu czynności oświadczył przeciwnej stronie, że nie potwierdza czynności przedstawianego agenta. Wskazuje się, że agent morski musi kolejno: dbać o interesy armatora, stosować się do poleceń armatora i wskazówek, udzielać niezwłocznie potrzebnych wiadomości o przebiegu danej sprawy, rozliczać się odpowiednio z kwot pobranych oraz wydatkowanych czy podejmować działania w aspekcie zabezpieczenia praw armatora.


Następnie ukazuje się, że ,wysokość wynagrodzenia agenta morskiego określa umowa, a w jej braku należy się agentowi wynagrodzenie w wysokości przyjętej w stosunkach danego rodzaju. Armator obowiązany jest na żądanie agenta udzielać mu odpowiednich zaliczek na pokrycie kosztów czynności związanych z postojem statku w porcie, gdzie decydujemy się również na ubezpieczenie zagraniczne. Rozliczenia armatora z agentem i wypłata należności powinny być dokonywane co 3 miesiące z końcem kwartału kalendarzowego, a w każdym razie powinny być dokonane z chwilą rozwiązania umowy. Na uwagę zasługuje jednocześnie fakt, iż wszelkie roszczenia wynikające z umowy agencyjnej przedawniają się z upływem czasu dwóch lat od dnia jego wymagalności. 

Reasumując praca agenta okrętowego polega przede wszystkim na obsłudze statków zawijających do portów w celach ściśle handlowych bądź statków przychodzących do trójmiejskich stoczni na remont. Taka to praca ma charakter biurowo-terenowy, a do zadań agenta należy obsługa bieżącej korespondencji mailowej, jak i również bezpośrednia opieka nad statkiem oraz jego załogą w czasie jego pobytu w porcie.